روش‌شناسی تفسیر آزمایش: از قاعده تا جملهٔ ساده — آزمایار
آزمایار چطور تفسیر می‌کند: هر قاعده پیش از کد در سند قواعد بالینی ثبت می‌شود، منبعش کنار هر یافته می‌آید، واحد ناشناخته تفسیر نمی‌شود و هیچ تشخیصی داده نمی‌شود.
هر قاعده پیش از کد ثبت می‌شود
هیچ آستانه‌ای حین کدنویسی اختراع نمی‌شود؛ هر قاعده با بازهٔ مرجع، آستانهٔ بحرانی، توصیهٔ پیگیری، سطح اطمینان، منبع و تاریخ بازبینی ثبت و سپس به موتور راه می‌یابد. منبع هر یافته کنار همان یافته در خروجی نمایش داده می‌شود.
عدد تا وقتی واحدش معلوم نباشد تفسیر نمی‌شود
مقدار بی‌واحد یا ناخوانا حدس زده نمی‌شود و به فهرست «تفسیر نشدند» می‌رود؛ تبدیل واحد فقط با واحدِ چاپ‌شده روی برگه انجام می‌شود.
خروجی: یافته + سطح فوریت، نه تشخیص
هر یافتهٔ خارج از محدوده یکی از چهار سطح «فوری — همین امروز»، «ظرفِ ۲۴ تا ۴۸ ساعت»، «این هفته» یا «نوبت عادی» را می‌گیرد. جملهٔ خروجی هرگز تشخیص قطعی نمی‌دهد.
هر تغییر در موتور از دروازهٔ تست رد می‌شود
بیش از هزار تست خودکار روی موتور اجرا می‌شود تا اصلاح یک قاعده، خروجی موردهای دیگر را بی‌صدا خراب نکند. اگر قاعده‌ای وجود نداشته باشد، آن ردیف تفسیرنشده می‌ماند.
این سامانه چه کاری نمی‌کند
معاینه و شرح‌حال نمی‌گیرد، تشخیص نمی‌دهد، توصیهٔ دارویی نمی‌دهد و جای پزشک معالج را نمی‌گیرد.